• Onderweg

    Net als ik de koffie op heb, gaat de pieper af. Een melding van de politie dat er weer iets is gebeurd. Van de meldkamer krijg ik door dat een mevrouw in het buitengebied van Beekbergen een gewonde vos onder haar heg in de tuin heeft zien liggen. De vos leeft nog en heeft zichtbaar pijn.

     

    Snel pak ik mijn spullen en vertrek richting Beekbergen. Onderweg vraag ik me af wat ik zal aantreffen. Een gewonde vos moet je uit zijn lijden verlossen en kan niet gevangen worden om naar een dierenarts te brengen. Dat zou het beestje sowieso niet overleven. Hoe leg je dat uit als er een aantal kinderen omheen staan die alleen maar roepen dat het zielig is. Zo trof een collega eens bij een aanrijding een gezin aan dat een kussentje onder kop van een wildzwijn had gelegd. Uiteindelijk moest de politie eraan te pas komen om het gezin bij het gewonde zwijn weg te halen zodat het beest uit zijn lijden verlost kon worden. Dit alles spookte door mijn hoofd tijdens de 15 minuten durende rit naar het buitengebied.

  • Een vosje

    Bij het huis aangekomen bel ik aan en een oudere dame deed open. Ze verwelkomde mij allervriendelijkst en zei ‘Kom maar gauw mee, dan laat ik u zien waar hij ligt. Onder de ligusterheg lag inderdaad een vosje, die bij het zien van twee mensen een uiterste poging deed om met twee voorpoten weg te kruipen. De achterpoten van deze onfortuinlijke Reyntje bungelden verlamd achter hem aan. Waarschijnlijk gewond geraakt bij een aanrijding en weggekropen om te sterven.

     

    ‘Kijk meneer, daar ligt ie. U ziet dat hij pijn heeft. U moet hem zo snel mogelijk naar de hemel sturen, want dit vindt zelfs Onze Lieve Heer niet goed’. ‘Hoe weet u dat er voor dit vosje een hemel is?’ reageerde ik nogal verbaasd. ‘Voor ieder schepsel is er een plekje bij de Heer', antwoordde de dame resoluut. Nou, dat was even heel wat anders dan ik verwacht had. Deze dame snapte dat er geen andere mogelijkheid was om het vosje te helpen dan door hem dood te schieten. ‘Als u dat nou even regelt, dan zet ik koffie, want daar zult u vast wel zin hebben. Met een gericht schot kwam er een einde aan zijn aardse lijden.

     

    Tijdens het kopje koffie vertelt de mevrouw dat ze in Afrika had gewoond en dat ze daar veel had meegemaakt. ‘Wanneer je dat daar ziet, dan sta je toch wel anders in het leven. Vooral het dierenleven staat daar toch wel in een ander perspectief dan hier’, vertelde ze. Ze was blij dat ze iets had kunnen doen voor deze vos en bedankte me voor mijn inzet.

     

    Met een goed gevoel ga ik weer huiswaarts, afwachtend of ik die dag nog een keer zou worden opgeroepen.